Vrije-uitloopchristen

Een jaar geleden schreef ik waarom ik niet meer naar de kerk ging. Zo eind 2014 ging bij mij de knop definitief om. Helaas kan ik niet meer verwijzen naar de inhoud van het stuk, want in één van de meerdere vlagen van twijfel en wanhoop en eenzaamheid (daar ben ik gewoon eerlijk over) heb ik het artikel verwijderd. Maar nu, een jaar en een hoop observaties, verhalen en ervaring verder, mag je mij een vrije-uitloopchristen noemen. Hoewel ik wat huiverig ben geworden voor de benaming `christen’ – vanwege de vele negatieve associaties die de vele eeuwen christendom aan dat woord hebben geplakt – adopteer ik de benaming toch maar heel vrijmoedig, nadat ik de Engelse variant ervan tegenkwam ergens op het internet.

Koninkrijken vallen. Charismatische illusies knappen als zeepbellen; religieuze imperiums zakken in op de zonden van hun zelfgekroonde koningen. Gister las ik weer over zo’n charismatisch kerkleider in het westen des lands, die onlangs opbiechtte dat hij al geruime tijd overspel pleegde. Waar megakerken blijven staan, worden de naamloze leden ingepakt met prachtige shows en strakke bedrijfsstructuren, terwijl hun monden en oren gesloten worden voor de ingang en uitgang van de werkelijke waarheid van Gods liefde en genade.
Een jaar na het verlaten van de kerk als instituut, weet ik dat ik in mijn tijd ín die kerk Gods woord slechts druppelsgewijs binnenkreeg – precies in de porties die het gezag nodig achtte. De bijbel, gelezen door de wenselijke bril der betreffende kerkleer. Maar toen ik nog in het systeem zat, was ik me daar werkelijk niet van bewust. Een onzichtbare bedekking was over me gekomen, waardoor ik de honger naar het zélf spitten en eindeloos lezen langzaam verloor. De ironie (of Gods leiding?) wil, dat de voorganger van de laatste kerk die ik verliet, in één van de laatste preken die ik van hem hoorde, de schrift omhoog hield en opende terwijl hij opriep om Gods woord zelf te gaan ont-dekken. Wel. Dit heb ik gedaan, en het heeft me geen gemakkelijke weg laten zien.

Het is een weg die soms, nee, váák heel eenzaam is. Waarin je verguist wordt, niet begrepen, doodgezwegen en gelasterd. Een weg waarop je je hand niet meer op kunt houden voor voorgekauwde happen geestelijk voedsel, maar zelf aan de slag moet en moet gaan graven en zoeken naar eten.
Een weg waarop je mensen kwijtraakt. Vrienden. Broers en zussen waarvan je dacht dat ze je hoogachtten. Een weg van ongemakkelijkheid, schaamte en levensgrote spiegels; van pijn, verdriet, afscheid en rouw. Een weg van confrontatie met het diepste van een mens – het slechte in je broeders maar vooral het donker in jezelf. En daardoor: een weg waarop je Jezus nodig hebt, meer dan ooit.

‘Maar waarom heb je het dan gedaan?’ zul je misschien vragen. ‘Waarom ga je niet terug?’ Dat antwoord is me na dit harde afgelopen jaar heel duidelijk geworden. Een vogel die vrijgelaten is, kun je ook niet meer vangen na een jaar. Je stopt hem niet opnieuw in een kooi, als hij eindelijk heeft geleerd zelf te vliegen en z’n eigen eten te vinden.
De kerk is een jas geworden, die niet meer past. Een keurslijf waar ik uitgegroeid ben.
Is mijn leven nu ideaal? Ben ik nooit meer depressief, verdrietig of eenzaam? Was dat maar waar! Ik ben meer mens dan ooit, alle duistere kanten inbegrepen. Er zijn geen pasklare oplossingen meer- geen gebedsteams, instant-bevrijdingssessies of potjes zalfolie. Ik heb, zoals ik al zei, Jezus méér nodig dan ooit, verlang meer dan ooit naar échte, liefdevolle, zinvolle relaties met mijn geestelijke broers en zussen. Maar misschien is dat precíes de plek waar de Vader me hebben wil. Dat ik Hem nodig heb, en die plaatsvervanger op het podium (of preekstoel, dat ligt aan de gezindte) uit mijn leven verdwenen is.

Zou ik het weer zo doen? Absoluut. Want de weg die ik beschreef, is er ook één van pure liefde. Overvloedige genade. Stromen van Levend Water. Eén van verlichte ogen des harten, één van eindeloos schatgraven in de rijkdom van Gods Woord.
Het is een weg waar Jezus Zelf me voorgaat, waar de Vader me vasthoudt en waar de Geest me leert wat discipelschap is. En om me heen worden steeds meer legkip-christenen bevrijd uit hun hokjes, en mag ik langzaam weer gaan proeven van de verbondenheid en liefde die er onderling kan en mag zijn – iets wat ze met een prachtig, ouderwets woord `de gemeenschap der heiligen’ noemen. Met maar één hoofd, één Koning: Jezus Christus.

Advertisements

8 thoughts on “Vrije-uitloopchristen

  1. Mooi geschreven.

    In gedeelte mee eens, ook omdat we niet allemaal hetzelfde zijn.

    Ik heb een gemeente wel nodig en de kinderen vinden het ook geweldig.
    Ik moet ook wel zeggen dat ik gezegend ben met een goede gemeente.
    Ze hebben hun fouten maar ik denk dat mijn autistische zoon in een andere gemeente misschien minder had gevonden.

  2. Ik herken mezelf in dit prachtige omschreven stukje
    Ook ik ben zo.n vogeltje
    En heb geluķkig ervaren dat God er wel degelijk is buiten de kerk
    Het werd alleen maar duidelijker voor mij
    Gewoon God en mezelf zonder stoorzenders die mij juist van God verwijderden
    Het heeft mijn geloof alleen maar groter gemaakt

  3. Goed geschreven! Voor mij laten de preken ook veel doorschijnen van Gods genade en dat vind ik zelf fijn. Verder weet ik niet goed wat ik moet met alle tradities van de kerk en ben ik blij dat ik geestelijk contact heb gevonden bij leeftijdsgenoten, via Huis van Belle en met sommigen van de jeugdgroep. Als je naar meerdere kerken gaat (thuis en bij vriendlief) realiseer je je denk ik ook meer dat de kerk de gemeente van God moet zijn en niet het gebouw en zijn tradities. Ook schrijven over God maakt mij meer bewust van Hem. En dat is denk ik ook wel de bedoeling.

  4. Tof om te lezen Jolande. Wat gaaf dat je deze schat gevonden hebt!
    En ik weet niet hoe het met jou is, maar ook al is het schatgraven soms best even tanden op elkaar en door gaan, wat het opleverd is het meer dan waard. En dus blijf ik zoeken samen met Hem en dat maakt het meteen ook weer goed. En er zijn ontzettend veel schatten 🙂
    Enjoy the journey and be blessed!
    Groetjes Margreet

  5. Mooie term Jolande, dat ‘vrije uitloop christen’. Verder een heel eerlijk, open stukje worsteling, waarin je denk ik heel treffend bij de kern uitkomt: Jezus meer en meer nodig hebben. Hij zal wel zorgen dat je ook de gemeenschap der heiligen vindt, binnen of buiten de muren van kerkelijke bolwerken.

  6. Geweldig mooi, duidelijk en herkenbaar stuk. Ik ben al een aantal jaren de kerk uit, om te ont-moeten.Maar in al dat ont-moeten van regels, wetten en doctrines heb ik Vader ontmoet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s